Caldu

Beyoğlu’nda Enkaz Var!

2011-11-17T03:33:00.000-08:00

Gördüğünüz resim yakın zamanda deprem felaketini yaşayan Van’da çekilmedi. Mutlaka deprem beklendiği, uzmanlar tarafından sürekli belirtilen İstanbul burası.

Beyoğlu’nda birçok kişi, ha yıkıldı ha yıkılacak olan resimdeki gibi birçok tarihi binanın arasında yaşamlarını sürdürmeye devam ediyor. Binaların restore edilmesini bir kenara bırakalım, binaların yıkılmaması için herhangi bir önlem dahi alınmış durumda değil. Yani, Beyoğlu’nda deprem olmamasına rağmen halihazırda enkazlarımız var bizim. İstanbul depreme değil, ama enkazlara hazır gibi görünüyor.

Dünyanın Arka Yüzündeki Ters Görüntülü Hayatlar

2011-11-13T04:54:00.000-08:00

Ortaçağ’da dünyanın bir de arka yüzünün olduğuna inanılırmış. Bazı papazlar, dünyanın arka yüzünde yaşayanların, ön yüzündekilerin tam tersi bir görüntüde olduğunu iddia ederlermiş. İddiaya göre; arka yüzde ağaçların dalları toprakta, kökleri havada; insanlarla hayvanların da başları aşağıda, ayakları yukarıdaymış.

Papalık ise boş durmamış tabi; “dünyanın arka yüzünde ters görüntülü hayatlar” olduğu fikrini benimseyen papazları derhal aforoz etmeye başlamış.

İşlerin çok yolunda gitmediği dünyanın bu yüzünde; insanların daha akıllı ve daha vicdanlı düşünebildikleri bir yer vardır diye çok heveslendim bu iddiayı ilk duyduğumda. Belki de dünyanın arka yüzünde; ters görüntüde yaşamını sürdüren insanlar, beyinleri ve vicdanlarına daha fazla kan gittiği için daha aklıselim düşünüp, daha güzel tepkiler verebiliyorlardır. Zira, dünyanın bu yüzündeki insanların bazılarının aklı ve vicdanları 7.2 şiddetinde sallandığında bile kendine gelemedi.

Evet evet var ve kesinlikle olmalı, dünyanın arka yüzünde ters görüntüde yaşamını sürdüren insanlar varlar.

Hem belki van’da soğuktan ölen o çocuk da ordadır. Yani, daha vicdanlı ve aklıselim düşünen insanların ülkesinde?

Ben inanıyorum, yani dünyanın arka yüzündeki ters görüntülü hayatlara. Bu fikri benimsedikleri için aforoz edilen papazlara da selam olsun.

Bari İstiklal kaldırı(n)ları

2011-11-07T01:51:00.000-08:00

Her gün bir milyon civarında insanın aşındırdığı istiklal kaldırımları artık sos veriyor. Kent bilinci ve kültürünün gelişmesini ve geliştirilmesini önemsediğini, bu amaçla kentin sembol mekan ve yerlerinin büyük bir önem taşıdığını yıllardır her fırsatta vurgulayan büyüklerimiz nedense kaldırımları unutmuş durumda.

Sanırım masalar kaldırıldığından ve müzisyenler caddeyi terkettiğinden kelli, gözüme daha fazla batmaya başladı resimde gördüğünüz istiklalin bed kaldırımları.

istiklal’deki tek sorun kaldırımlar değil elbette, ben demirören avm faciasını bir kenara bırakıyorum, bari kaldırımlar diyorum. Tarihi kilise ve binaların hemen dibine işletme izni verip dükkanlar açılmasını bir kenara bırakıyorum, bari kaldırımlar diyorum. Cadde tepesindeki göz zevki faciası ışıklandırmaların bakımsızlıktan insanların üzerine düştüğünü gözümle gördüğümü bir kenara bırakıyorum, bari kaldırımlar diyorum. vs vs vs.

Halbuki istiklal’in bir kimliği olsa, yeni kaldırımlar engelliler dikkate alınarak oluşturulmuş olsa, tarihi binalar özgünlüklerini korusa, tüm sokak müzisyenleri için caddede özel alanlar oluşturulsa yasaklanmasa, taksim trafiğe kapatılsa, sa, sa, sa… Neyse, bari kaldırımlar!

sadece izinli değil serbest sokak müzisyenleri de geri gelse, ups kaldırımlarJ: http://www.youtube.com/watch?v=2f9dCOmssmY&feature=share

Dipteki Kiraz

2010-12-18T14:20:00.001-08:00

Yeni bir balığım oldu, adı “ Kiraz”…

Hareketlerini izliyorum sabahtan beri, tembel ve hep yeknesak hareketleri var. Ona reva gördüğümüz küçücük akvaryumun köşelerine hiç uğramadı daha, hep ortalarda hareket halinde, ya da dipte…

Hediye olması değerli kıldı tabi Kiraz’ı, gözüm gibi bakıyorum ona, gözlüyorum da tabi dikkatlice. İnsanın yeni “birşey”inin olmasının verdiği heyecan olur ya, aynı öyle bir heyecan da var tabi işin içinde… Yastığımın altına koyup uyuyamıyorum ya, ben de salonun ortasına koydum, yani hep gözümün önünde…

Her gün yem atıyorum, hem de günde 1 kere diye uyarmalarına rağmen, ben 2 kere atıyorum iyice karnı doysun, aç kalmasın diye, ama yemiyor dedim ya tembel ve hep yeknesak hareketleri var… Ona reva gördüğümüz küçücük akvaryumun köşelerine hiç uğramadı daha, hep ortalarda hareket halinde, ya da dipte…

Geçen Mecidiyeköy’de araba camı silen bir çocuk grubu, metronun yakınında, dipte. Sohbet ettim, okula gidenlerinin dersleri kötüymüş, yani tembeller, bazıları okula bile başlamamış arabanın camlarını siliyor, abisinin dibinde…

Sıraserviler’den Tophane’ye doğru inerken koca bir çöp kutusu, bir de “çöpleri kurcalayan adam” sürekli orda çöp kutusunun dibinde. Sordum, geri dönüşümden para kazanıyormuş, sokaklarda yaşıyorum dedi gecenin körlerinde…

Bir de Çokkk güzel sesli bir kadın, sesi kadife gibi, nerde Galata Kulesi’nin dibinde. Sordum, adı Neslihan’dı sanırım, gitarı içten çalıyor, içten çalıp çok içten söylüyor, geçen yine gördüm aynı yerde, İstanbul’un o soğuğunda içten söylüyor, sesi titremeden hiç, Galata Kulesi’nin dibinde…

Yeni bir balığım oldu, adı “ Kiraz”… Ona reva gördüğümüz küçücük akvaryumun köşelerine hiç uğramadı daha, hep ortalarda hareket halinde, ya da dipte…

Mimar Olur, Pek de Ala Olur...

2010-04-26T13:43:00.000-07:00

İstanbul sokaklarını tüm gün arşınlayan çocuktan mimar olur, şartlar sağlanırsa pek de ala olur. Peki sistem buna izin verir mi?

Ben: Hop durun bakalım, Neden kavga ediyorsunuz?
Veletler birbirleri ile kavga ediyordu, mendil satan iki çocuk.

Ferit( Ağlıyor, diğeri hızla uzaklaştı.): Abi bana hep vuruyor, vurup kaçıyor.
Ben: Olur mu ya, delikanlı adam ağlar mı, gel bakalım kaç yaşındasın sen, kaça gidiyorsun?
Ferit: Ne yapayım, o vuruyor ben de vuruyorum gücüm yetmiyor, yediremiyorum. 12 yaşındayım, 4. sınıfa gidiyorum.

Delikanlı adam ağlar mı? şeklindeki saçma soruyu yönelttim, ama sırf sohbeti ilerletmek için galiba. .( 12 yaşında ve 4. sınıfta…)

Ben: Neden çalışıyorsun, kaça kadar çalışıyorsun, annen, baban mı zorluyor?
Ferit: Hayır kendim çalışıyorum, onlar çalışma diyorlar ben kaçıp yine çalışıyorum. Sabah 10’dan gece 11’e kadar çalışıyorum.
Ben: Satabiliyor musun peki?
Ferit: Hayır, inanır mısın bugün bir tane bile satamadım.
Ben: Peki o çocuk kim, neden vuruyordu sana?
Ferit: Arkadaşım.
Ben: Arkadaşınsa neden vuruyor sana?
Ferit: Zaten insana hep arkadaşlarından, yakınlarından gelmez mi kötülük?
Ben: Okuyorum dedin, ne olmak istiyorsun ilerde.
Ferit: Mimar olmak istiyorum.

O kadar saat sokakta gezince sokakların estetiğine kafayı takıp,”MİMAR“olmak istemek rastlantı olmasa gerek. İstanbul sokaklarını tüm gün arşınlayan çocuktan mimar olur, şartlar sağlanırsa pek de ala olur. Peki sistem buna izin verir mi?

Hep soruyorlar, dünya görüşün nedir diye? Hayattan örnekler vererek cevaplamayı çok seviyorum bu soruyu. Ben Ferit’lerin de mimar olabildiği bir ülke hayal ediyorum.

Son Haber:
…..... Belediyesi sokakta mendil satan çocuklardan bir şey satın almamaları konusunda vatandaşları uyardı.

Var!

2009-11-10T15:02:00.000-08:00

Galata’dan Karaköy’e doğru inerken solda kokoreçci, sağda çiğköfteci ve pideci var… Sonra benim aklımdaaa bir sürü şey daha;

okul bitti, bunun iş bulması var,
öss si var, üniversite’ye geçince vize ve finallere çalışması, tezi var,
belki yüksek lisansı var,
askerliği var,
iş bulmak için en az 3 sene deneyim aranması şartı var,
ev geçindirmesi, çocuk bakması var,
yaşlanması var, saç dökülmesi, saç beyazlaması var,
bir yerlere gelme çabası var hayat boyu,
dik durabilmek var, alabildiğince yalpalamamak,
Sonraaa, ülkede açılım var, mecliste tartışılması var,
demokrasi bir var bir yok,
muhalefet var, etkisinden haber yok,
asker açıklaması var, ıslak imza var,
Demirel var, valla halaa var,
2010 yatırım planı var, yeni açıklandı tartışan yok,
domuz gribi var, aşısı var,
hırlısı var, hırsızı var,
hastalığı var, hastanesi var, benim gibi sigortan yoksa parası var,
colplay, travis, redd’i dinlemesi var,
geleceğe dönüşü binlerce kez izlemesi ve sıkılmaması var,
annemin süper yemekleri var,
saçmalaması var,
Galata’dan Karaköy’e doğru inerken solda kokoreçci, sağda çiğköfteci ve pideci var… Hangisini tercih etsem?

Orta Vadede Mezarlıktaki Küçük Kız!

2009-09-23T04:33:00.000-07:00

Orta Vadede Mezarlıktaki Küçük Kız

Demirel Hükümet’inden ekonomi kalkınma planı açıklandı. Haberler yayınlanırken, Kanarya’da akşam saatleri…

“Kanarya”; Küçükçekmece’nin en büyük mahallesi, aslında ilçe olması gerekiyor, ama belki de Dünya’nın en büyük mahallesi…

Çocukluğum da oynadığım tepeler şimdi mezarlık olmuş Kanarya’da, bir de otoyol yapılmış üstüne. Dayımla beraber kuş avladığımız toprakların altında, şimdi dedem yatıyor. Kuşlar işte…

Ve o mezarlıklarda çocuklar, mezarları ziyarete gelen ailelerden bahşiş kapabilmek için, mezarlıkları temizlemeye gelen çocuklar… Ve muhtemelen 4- 5 yaşlarında küçücük bir kız: su lazım mı?

Hükümet, Türkiye’nin orta vadeli mali planını açıkladı geçenlerde. 2010-2012 yılları için, orta vadede ülke olarak kaynaklarımızın nereye yönlendirileceği konuları netleşti. Ülkenin genel ekonomik konjuktürünün özetini dökerek başlıyor orta vadeli mali plan ve ekonomik krizin Türkiye’yi ticaret, finansman ve beklenti kanallarından etkilediğini açıkça kabul ediyor. Planda, 2008 yılının son döneminde GSYH’nin %6,5 gerilediği, 2009 yılı sonunda %6 gerilemesinin beklendiği belirtiliyor. Ayrıca, ekonominin 2009’un ilk çeyreğinde %14,3 daraldığını, ikinci çeyreğinde ise, %7’lik bir daralmanın ülkemizi beklediğini vurgulamakta. En önemlisi Mali planda, işsizliğin %14 ‘ler de kalarak, gerilemeye başlayacağını iddia etse de, açıkça bu seneki merkezi yönetim bütçe açığının başlangıçta 10,4 milyar dolar olarak tahmin edildiğini, ama bu rakamın şimdiden 62,8 milyar TL’ye ulaştığı göstergelerinin paylaşılması, ekonomik krizin aslında Türkiye’yi ne kadar da açık etkilediğini göstermektedir.

Ekonomik krizin Türkiye üzerindeki etkilerini çok net bir şekilde özetleyen mali plan, daha sonraki 32 sayfa boyunca, önümüzdeki dönemde yapılacak reformları içermekte. Öncelikle, yeni yapılacak reformların temel dayanağını, krizden çıkan Türkiye’nin yeniden sürdürülebilir bir büyüme dönemine girmesini sağlamak. ifadesi oluşturuyor. Bu doğrultuda, mikro amaçlar belirlenmiş. Kısaca, mikro amaçları değerlendirmek gerekirse; sağlık ve sosyal yardımlardaki etkinlik yeni 2 yıllık dönemde de devam edeceğe benziyor, ayrıca, ak parti’nin yerel yönetimleri güçlendirme politikası bütçe açısından da plana yansımış durumda, kamu yatırımları artık daha kontrollü hale geleceğe benziyor. Ayrıca, istihdama da ayrı bir önem atfedilmiş, gençlerin ve kadınların istihdamının önemi ve programlar geliştirilmesi gerekliliği vurgulanmış, çevre konusunda ise ulusal strateji belgesi hazırlığından bahsedilmiş, umarım yakında açıklanır. Bir de 2 yıllık mali planda Kalkınma Ajanslarına da özel önem atfedilmiş, kalkınma ajanslarının kuruluşlara teknik ve mali destek sağlayacak kapasiteye ulaştırılması noktasına getirilmesinin hedeflendiği belirtilmiş.

Makro ekonomik hedeflere gelindiğinde ise maliye politikası olarak, kamunun kaynak kullanımının önemli ölçüde azaltılmasının ve böylece bütçe açıklarının giderilmesi hedeflendiği belirtilmektedir. Para Politikasının ise, fiyat istikrarını sağlama çerçevesinde yürütüleceğini anlamaktayız .

Dediğim gibi, Türkiye’nin şu ana kadarki sorunlarını net bir şekilde ortaya koyması ve bunlara gerekli çözümleri üretmesi bakımından orta vadeli mali plan gayet doyurucu gözüküyor, ama tabi ki planın pratikte nasıl uygulanacağı önemli. Çünkü, zamanında da çocukken haberlerde kalkınma planları duyuyordum Demirel’den hiçbirisi doğru dürüst uygulandı mı ki zaten?

Haberler yayınlanırken, Kanarya’da akşam saatleri…

Soba yanıyor, üstünde yemekler ısınıyor, bir yandan Dedem kanalları değiştiriyor. Biz dayımla gündüzden kuş avlamaktan dönmüşüz.

Ve o mezarlıklarda çocuklar, mezarları ziyarete gelen ailelerden bahşiş kapabilmek için, mezarlıkları temizlemeye gelen çocuklar… Ve muhtemelen 4- 5 yaşlarında küçücük bir kızın, diğer bayramda yanımıza gelip: su lazım mı? diye sorma ihtimali…

"E-Devlet ve Bilgi Toplumu Kanun Tasarısı"

2009-09-18T16:29:00.000-07:00

"E-Devlet ve Bilgi Toplumu Kanun Tasarısı" Öneriler

Birleşmiş Milletler Binyıl Kalkınma Hedeflerine ulaşmada bilgi ve iletişim teknolojilerinin rolü büyüktür. Sürdürülebilir kalkınmanın itici gücü olan gençlerin bilgi teknolojilerini etkin şekilde kullanımı Türkiye’nin e-yönetişime geçiş sürecini hızlandıracak ve ülkemizin küresel bilgi ekonomisindeki etkinliğinde kilit rol oynayacaktır.

Ülkemizde genç nüfusu oluşturan 15 – 26 yaş grubunun ülke nüfusu içindeki payı % 18’e ulaşmıştır. 13 milyon gençlik grubunun ülkemizde gençlik politikalarının hazırlık ve uygulama süreçlerinde etkinliğinin arttırılması ve gençlerin planlama, karar alma ve uygulama süreçlerinde başta hükümet olmak üzere tüm kuruluşların karşısına ‘eşit’ ortaklar olarak çıkmaları için öncelikle bilgiye erişimlerinin kolaylaştırılması gerekmektedir.

Sürdürülebilir kalkınmanın bilgi ve iletişim teknolojileri ile güçlendirilmesi amacı ile Habitat için Gençlik Derneği olarak bilişim alanında özel sektörler ile işbirliği kurarak bilişim alanında çalışmalar yürütmekteyiz. Habitat için Gençlik Derneği, 1997 yılından bu yana Dünya Birleşmiş Kentler ve Yerel Yönetimler Teşkilatı’nın, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı ortaklığında yürüttüğü Yerel Gündem 21 Programı kapsamında Kent Konseyleri Gençlik Meclisleri çalışmalarının kolaylaştırıcılığını yürütmektedir. 2005 Yılından Microsoft, Cisco, İntel, Vodafone bunun yanında Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı ve T.C. Devlet Planlama Teşkilatı işbirliğinde gönüllü genç eğitmenler aracılığıyla bilişim alanında eğitimler vermektedir. Şu ana kadar bilişim alanında yüz yüze gerçekleştirdiğimiz bilişim eğitimleri aracılığıyla 800’ü aşkın genç gönüllü eğitmen ile 57.500 kişiye bilgisayar okuryazarlığı eğitimleri ulaştırılmıştır. Ayrıca, başka bir projemiz kapsamında online olarak bilgisayar eğitimleri www.bilgitoplumu.net adlı adres üzerinden verilmektedir. Şu an da online eğitim sisteminde 200.000’i aşkın kişi eğitimlerden yararlanmaktadır.

Bu doğrultuda Başbakanlık’ ın çalışması ile yürütülen “E-Devlet ve Bilgi Toplumu Kanun Tasarısı”nın ülkemizdeki bilişim çalışmalarının işleyişi açısından çok önemli olduğunu düşünüyoruz. Bu amaçla, bilişim alanında çalışan kurum ve kuruluşların kanun tasarısının yasalaşması sürecinde çok önemli olduğunu düşünmekteyiz. Bu amaçla, E-Devlet ve Bilgi Toplumu Kanun Tasarısı’na biz de kurum olarak önerilerimizle destek vermek isteriz. Bu amaçla, Kanun Tasarısı için önerilerimizi aşağıda sırasıyla görebilirsiniz:

 Kanun Tasarısı’nda, kurulacak olan Bilgi Toplumu Ajansı’nın Yönetim Kurulu, Danışma Kurulu ve Koordinasyon Kurulu şeklinde 3 karar alma organlarından oluşmasının hedeflendiği belirtilmektedir. Kanun tasarısı kurullara ve görevleri adlı 6. Madde’nin alt 7. maddesinde “Danışma Kurulu’nun kimlerden oluştuğu belirtilmiştir. “(7) Danışma Kurulu, Ajansın göreviyle ilgili konularda yurtiçinde ve yurt dışında temayüz etmiş olanlar ile kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, akademik kuruluşlar ve sivil toplum kuruluşlarının temsilcilerinden oluşur.” Fakat, Sivil toplum kuruluşlarının ve akademisyenlerin temsil edileceği tek organ Danışma Kurulu’dur Bu nedenle kurula seçilecek kişiler için seçim sürecinin şeffaf olması açısından, seçim kriterleri getirilmesi gerektiğine inanmaktayız. Önerdiğimiz danışma kuruluna seçilecek olan sivil toplum kuruluşları temsilcilerinin kurumları için seçim kriterleri;

o Türkiye’nin en az 5 bölgesinde bilişim alanında çalışmalar ve projeler yürüten bir kuruluş olmak,
o Kurulda yer alacak olan Sivil toplum kuruluşunun Tüzüğü’nde bilişim sözcüğünün geçmesi,
o Bilişim alanında yeterli deneyime sahip olmak,
o Yerel karar alma mekanizmalarını sürece dahil eden, ortak çalışma yapıları oluşturan kurumlar olmalıdır.

 Kanun Tasarısı’nda 6. Madde’nin alt 11. maddesinde, Koordinasyon kurulu’nun nasıl oluşturulacağına yönelik şu ibare yer almaktadır. (11) Koordinasyon Kurulu, e dönüşüm yöneticileri arasından Ajansın belirlediği temsilcilerden oluşur. Ajans Başkanı Kurula başkanlık eder. Farklı kamu kurumlarında belirlenecek olan e-dönüşüm yöneticilerinin arasında, aynı zamanda sivil toplum kuruluşlarının ortak olarak belirleyeceği bir kişinin de olması gerektiğine inanmaktayız. Böylece, sivil toplum kuruluşlarının yürüttükleri bilişim projeleri ile devlet politikalarının uyumluluğu açısından önemli bir adım olacaktır.
 Kanun Tasarısı’ndaki 9. Madde’nin alt 1. maddesinde şu ibare yer almaktadır. (1) e-Dönüşüm yöneticisi belirlenen her kurum ve kuruluşta e-devlet ve bilgi toplumu faaliyetlerini koordine etmek ve izlemek üzere e-dönüşüm paneli kurulur. Panelin başkanlığını kurumun üst yöneticisi yapar. Tüm birim amirleri panelin üyesidir. Bir önceki maddede sivil toplum kuruluşları arasından da ortak belirlenecek bir e-dönüşüm yöneticisinin belirlenmesi gerektiğini vurgulamıştık. Aynı zamanda, 9. Madde’de belirtildiği gibi, sivil toplum kuruluşları için de ortak e-dönüşüm paneli oluşturulması gerektiğine inanıyoruz. Bu e-dönüşüm panelinde, bilişim alanında faaliyet gösteren sivil toplum kuruluşlarının olması gerektiğine ve panel için seçimin ajans tarafından değil, sivil toplum kuruluşlarının ortak seçimleri aracılığıyla belirlenmesi gerektiği fikrindeyiz.

Yukarıda önerdiğimiz maddelere ek olarak belirtmek gerekirse, Bilgi Toplumu Ajansı sürecinin ülkemizdeki tüm bilişim teknolojileri çalışmaları için çok önemli olduğuna inanmaktayız. Bu sürecin yeterince kamuoyunun ve sivil toplum kuruluşlarının görüşüne açılması, görüşlerinin alınmasının önemine ve ilgili kuruluş, akademisyenler ve sivil toplum kuruluşlarının da olduğu çalışma imkanı ortamı yaratılmalısının önemine inanıyoruz.

Yukarıda önerdiğimiz ibarelerin Kanun tasarısının oluşturulması sürecine katkısı olacağına inanıyor.“E-Devlet ve Bilgi Toplumu Kanun Tasarısı” oluşturulması sürecinde önerilerimizin tarafınızca dikkate alınmasını arz ediyoruz

Gençlik politikalarına burnunu Sokrates!

2009-09-03T14:15:00.000-07:00

Gençlik politikalarına burnunu Sokrates!

Sokrates’in Savunması’ndan bir bölüm:
Sokrates: -Buraya gel Meletos, ve yanıtla: Genç kuşağın olanaklı olduğu ölçüde daha iyi olmasının çok önemli olduğunu düşünmez misin?
Meletos: -Evet, düşünürüm.
Sokrates: -Öyleyse yargıçlara söyle, onları daha iyi yapan kimdir; çünkü onları yozlaştıranı bulabilmek için böylesine sıkıntıya girdiğine ve beni bu mahkemenin önüne getirip suçladığına göre, bunu biliyor olmalısın. Konuş o zaman, ve yargıçlara onları daha iyi yapanın kim olduğunu söyle. Görüyorsun Meletos, sesin çıkmıyor ve söyleyecek hiçbir şeyin yok. Ama bu çok utandırıcı değil mi, ve söylediğim gibi senin soruna hiçbir ilginin olmadığının çok önemli bir kanıtı değil mi? Konuş dostum, ve onları daha iyi yapanın kim olduğunu söyle.
Meletos: -Yasalar.
Sokrates: -Ama dostum, demek istediğime yanıt bu değil. Bunları, yasaları herkesten önce bilenin, bu insanın kim olduğunu soruyorum.
Meletos: -Mahkemede bulunan bu yargıçlar, Sokrates.
Sokrates: -Ne demek istiyorsun, Meletos, onların gençliği yetiştirip daha iyi yapabileceklerini mi?
Meletos: -Elbette.

Ne güzel değil mi? Konuşmanın devamını merak edenler için, Meletos, filozofumuz Sokrates’in düşüncelerinin, Yunanlı gençleri kötü etkilediğini söylüyor.

Gördüğünüz üzere, gençlere kötülerden uzak tutulması gereken ve hep korunmaya muhtaç olan bir varlıkmış gibi bakılması, aslında çok yabancı değil bize.(bkz: T.C. Anayasa 58. Madde) Çünkü, onları koruduğunu iddia eden belirli yasalar vardır, haşa kötü alışkanlıklara yönelmemesinden devletimiz sorumludur. Gençler ara sıra kötü giden şeylere karşı tepki gösterirler , ama telaşa gerek yoktur onların tepkilerinin şiddetini törpüleyecek “yasal” mekanizma mevcuttur. UNDP İnsani Gelişme Raporu’na göre, Türkiye’de 2002-2007 seçimlerinde 550 milletvekili arasında yalnızca 35’i 30-35 yaş arasında iken, 2007 seçimlerinden sonra bu rakam 19’a gerilemiş. Genel İşsizlik oranına baktığımızda %28,6’ lık gençlerin işsizlik oranı ile karşılaşıyoruz. Eğitim sistemine göz attığımızda ise, Türkiye’de Meb’ in merkezi bütçedeki payı sadece %10,4 ve lise’den sonra üniversiteye devam oranı ise, sadece %18. Gençliğin durumu araştırmasına göre, eğitimine devam edemeyen gençlerin yaklaşık %30’unun para kazanmak ve çalışmak zorunda olduklarından öğrenimlerini yarıda bırakmak zorunda kaldıkları anlaşılıyor. Gençlerle ilgili istatistiklerden bazıları bunlardan ibaret ve tüm bu yaşananların karşısında gençlerin psikolojisinin bozulma oranının gittikçe arttığı yönünde araştırmalar yayınlanmaya başlandı. Evet, galiba haklılar ruh sağlığımız bozuldu, bu ve benzeri sorunlar devam ettikçe, delirmeye de devam edeceğe benziyoruz.

Peki, Süregelen sorunların çözümü için devlet hiçbir çalışma yapmıyor mu? Yapıyor... Son dönemde, bazı gençlik stk temsilcileri, akademisyenler ve kamu temsilcilerinin olduğu Başbakanlığa bağlı bir çalışma grubu oluşturuldu. Bu çalışma grubu Türkiye’de bütüncül bir gençlik politikası oluşturulmasının yasal dayanağını oluşturulması ve gençlerin süregelen genel sorunlarına çözüm bulma doğrultusunda politikalar önerilmesi konusunda çalışmalar yapacak. Bence şimdilik bu sürece elimizden gelen katkıyı koymalı ve bu süreci olabildiğince tek yönlü siyasetten uzak tutmaya çalışmalıyız. Bakalım süreç ne olacak, göreceğiz?

Önemli Not: Bu arada, Gençler o zamanlar, Sokrates’ten ve düşüncelerinden o kadar etkilenmişler ki, çoğu onun bazı alışkanlıklarını taklit etmeye başlamışlar; onun gibi saç uzatıp, yalın ayak yürümeye ve yıkanmamaya başlamışlar, bizde de var galiba biraz Delilik ne dersiniz?

9. Kalkınma Planı üzerine-1 ve Ray Charles

2009-08-16T17:34:00.000-07:00

I got a woman way over town that's good to me oh yeah
Say I got a woman way over town good to me oh yeah
She give me money when Im in need
Yeah she's a kind of friend indeed
I got a woman way over town that's good to me oh yeah

Ray Charles’ın şarkıda söylediği gibi zengin biri bulup, parayı elde etmek en kolayı aslında değil mi? İhtiyacım olan herşeyi karşılayan biri varsa, ne gerek var çalışmaya/üretmeye, hazırdan yemek en güzeli… Türkiye gibi.

Türkiye Cumhuriyeti ilk olarak 1933 yılında başladı kalkınma planlarını devreye sokmaya. 1933-1938 yılları arası kalkınma planı ile ilk beş yıllık kalkınma deneyimi yaşayan ülkelerden biri. Planlı Kalkınma o dönemden itibaren cumhuriyetimizin tarihine girmiş bulunuyor. Daha sonra takibi dönemlerde 38-44, 68-72, 73-77 gibi devam eden yıllarda iktisadi planlama anlayışı ülkeye hakim oldu. Son 9. kalkınma planımız ise, 2007-2013 yılları arasında 7 yıllık süre için hazırlanmıştır. Bu yazımızın konusunu ise, bu aralar okuduğum 9. kalkınma planı oluşturacaktır.

9. kalkınma planının vizyonuna baktığımızda, “istikrar içinde büyüyen, gelirini daha adil paylaşan, küresel ölçekte rekabet gücüne sahip, bilgi toplumuna dönüşen ve AB’ye üyelik için uyum sürecini tamamlamış bir Türkiye” ifadelerini görmekteyiz. Öncelikle yıllar bazında büyüme oranlarına bakmak gerekirse, 2007- %4,5 , 2008-%1,1 oranlarında büyüme gerçekleşirken, 2009 yılında ise Türkiye’de %0,4’lük bir büyüme beklenmektedir. Görüldüğü üzere, daha şimdiden istikrar içinde büyüyen bir Türkiye tablosu karşımıza çıkmamaktadır. Kalkınma vizyonumuzun diğer bir hedefi ise, Türkiye’nin küresel ölçekte rekabet gücüne sahip bir ülke haline gelmesi olarak görülmektedir, fakat bu konuda da pek iç açıcı durumda gözükmüyoruz. Uluslar arası Kalkınma Yönetimi Enstitüsü’nün dünya rekabet gücü yıllığı 2009 raporuna göre; Türkiye rekabet gücü sıralamasında 57 ülke arasında bir basamak ilerleyerek sadece 47. sırada gözükmektedir. Hemen bir alt sırasında güney Afrika, bir üst sırasında ise Meksika yer almaktadır. Gördüğümüz üzere, küresel ölçekte rekabet gücünde Türkiye hala yeteri düzeye ulaşamamış durumda. Peki, bilgi toplumuna dönüşmesi hedeflenen Türkiye’den ne haber? Bilgi Toplumu Stratejisi belgesi’ndeki istatistiklere baktığımızda ise, bilgisayar kullanım oranının Kent’te %42,6, Kırsal’da ise %19,1, toplam %34,3 olarak görülmektedir. Ayrıca, %42,6’lık kent’te internet kullanım oranı da genel olarak Türkiye’nin bilgi teknolojileri konusunda yeterli çıkışı yapamadığını göstermektedir. Devlet Planlama Teşkilatı tarafından yayınlanan Bilgi toplumu stratejisi raporundaki en garip çelişki ise, insanların %69,9 oranında hiçbir kursa ve etkinliğe katılmadan bilgisayar kullanımını öğrendiğini açıklamasıdır. Demek ki Türkiye’nin toplumun bilgisayar kurslarına rahatça katılabileceği koordineli ve etkin bir çalışmaya gereksinimi vardır. Ne yazık ki Türkiye bilgi toplumuna dönüşüm konusunda da görüldüğü gibi gayet yavaş ilerlemektedir. AB’ye üyelik sürecine baktığımızda ise, Avrupalı yetkililer tarafından hükümete yönelik sürekli olarak reformları yavaşlatmak ve yeni anayasa sözünü yerine getirmemeleri konusunda olumsuz açıklamalar yapılmaktadır. Tabi ki Hükümetin bu konudaki iyi niyetli çabalarını göz ardı etmemek gerekir, fakat Ab sürecinde son durum Avrupa’dan gelen şikayetlerden ve tutulmamış sözlerin ötesine geçmemektedir. Uluslar arası ticaretteki rolümüze baktığımızda ise, Tüik’in Temmuz ayı için hazırladığı ihracat ve ithalat oranlarına bakarsak, İhracat geçen yılın aynı ayına göre yüzde 29,2 , ithalat haziranda yüzde 35,9 oranında azaldı. Ayrıca, Türkiye hala dış ticaret açığını giderememektedir ve dış borcu 2009 yılında 276,9 milyar dolara yükselmiştir. Son oranların temel sebebi Türkiye’nin dış borcunu hala büyük oranda başka bir borç ile kapatmaya çalışıyor olmasıdır, ihracat ithalatı kapatamamaktadır, çünkü Türkiye’de üretime değil tüketime yönelik bir ekonomik anlayış piyasaya hakim durumdadır, bu da dolayısıyla ülkemizi dış borca mahkum bırakmaktadır.

Yani, yine aynı hikaye arkadaşlar, Ray Charles’ın şarkıda söylediği gibi zengin biri bulup, parayı elde etmek en kolayı aslında değil mi? İhtiyacım olan herşeyi karşılayan dostlarım, müttefiklerim varken, ne gerek var çalışmaya/üretmeye, hazırdan yemek en güzeli… Türkiye gibi.

I got a woman way over town that's good to me oh yeah
Say I got a woman way over town good to me oh yeah
She give me money when Im in need
Yeah she's a kind of friend indeed
I got a woman way over town that's good to me oh yeah

Not: 9. Kalkınma planı üzerine yazılar devam edecektir.

Jan Van Eyck ve Gençliğin Katılımı

2009-07-22T05:24:00.000-07:00

Jan Van Eyck ve Gençliğin Katılımı

“Büyük sanatçıların gizli hayatları” adlı bir kitap aldım geçen gün. Kitabın yazarı Elizabeth Lunday, çevirisini ise, Sevin Okyay yapmış. Kitap genel olarak ünlü/tanınan ressamların ve heykeltraşların bilinmeyen yönlerini anlatıyor. Okurlar, Kitap’ın hemen ilk girişinde Jan Van Eyck adlı ressam ile karşılaşıyorlar, ressamımız 1385-1441 tarihleri arasında yaşamış ve en önemli portresinin adı da “Arnolfini portresi”, fakat benim özellikle ilgimi çeken nokta ressamın hikayesi oldu. İsterseniz tam burada sözü kitabın yazarına bırakalım; “İlk bakışta Arnolfini portresi sıradan görünür. Kabarık kuyruklu köpek ve kirli ayakkabılar ile tamamlanmış sıcak bir aile sahnesidir. Ayrıntılar ancak daha yakından inceleyince hayat kazanır: bir avizede ışıldayan yansımalar, oyma ahşap süs üzerine düşen gölgeler, dışarıdaki, bir ağaçta çiçeklenen kirazlar. Ve gözünüz odanın arka duvarına varınca şatafatlı bir Latin Yazısı ile şunu okursunuz: Jan van Eyck buradaydı.1434.” Bu bir imza ve tarihin ilk ressam imzalarından biri. Bir ressamın dikkati bu şekilde kendisine çekmesine daha önce rastlanmamıştı.

Gençliğin Katılımı

Türkiye’nin “gençliğin katılımı” konusunda sınıfta kalan ülkelerden biri olduğunu söyleyebiliriz. Ülkemizde gençler; siyasi, ekonomik, sosyal, kültürel katılım düzeylerinde yeterli düzeye gelmiş durumda değildirler. Türkiye’de sivil toplum alanında sosyal projelerde çalışan gençlerin oranının sadece %4’lerde kalması bile Türkiye’de katılımın ne boyutlarda olduğunu göstermektedir. Ülkemizde gençliğin katılımının bu denli düşük seviyelerde kalmasının temel nedenlerinden birine baktığımızda önümüze çıkan temel sorunlardan birinin “aile kültürü” olduğunu görürüz. Undp insani gelişme raporu’nda gençlerin aile kararlarına katılım oranlarına baktığımızda, gençlerin hangi televizyon kanalının seyredileceği veya ailece nasıl zaman geçirileceği gibi konularda bile katılım düzeyi oranları sırasıyla %55 ve %52, ekonomik konularda ise bu oran %43’e düşmektedir. Görüldüğü üzere, gençlerin katılımına aileden itibaren şekil verilmeye çalışılmaktadır. Diğer bir konu da, siyasal katılım konusudur. Gençler siyasal katılım konusunda da isteksiz ve çekingen davranmaktadırlar. Emre Erdoğan’ın araştırmasına baktığımızda gençlerin siyasal yaşama katılımına ilişkin ilginç istatistikler ortaya çıkmaktadır. Örneğin, araştırmaya göre Türkiye’de gençlerin sadece %18’i yaşadıkları şehir ya da mahalle ile ilgili bir sorun hakkında belediyelere veya yetkili mercilere dilekçe yazma teşebbüsünde bulunmuş. Daha ilginç bir istatistiki bilgi ise, 2002 yılı seçimlerinde gençlerin sadece %61’i oy kullanmış. Gençlerin düzenlenen toplu yürüyüşlere katılımına baktığımızda ise, %12,8’lerde, hatta gençler aslında yakın tarihte gerçekleşen susurluk kazasına tepki olarak gerçekleştirilen ışık kapatma eylemine %24,7 oranın da katılım göstermişler.

Tüm bu istatiksel oranlara baktığımızda, katılımda yaşanan sıkıntılarda, geleneksel aile kültürünün gençler üzerindeki baskısı, siyasal katılım konusunda gençlerin isteksizliği ve gençlerin devlet kurumlarına güvenmeyişleri ve kamu kurumlarının gençlere karşı olan güvensiz bakış açısı gibi nedenleri sorun olarak sayabiliriz, fakat bununla yetinmek ne kadar doğrudur sorusunu da gençler olarak kendimize sormamız gerekir. Yani, Gençler olarak biz ne kadar bu sorunları aşmak için, harekete geçmiş durumdayız. Yukarıda, görüldüğü gibi, belediyelere dilekçe verip sorunlarını ileten genç oranı bile %18, bu durumda gençlerin biraz daha harekete geçmesi gerekliliği ortaya çıkmaz mı? Yıllardır gençliğin katılımı ile ilgili bir sürü şey yazılıp durur, fakat genç kesimin üzerine düşen sorumluluklar kısmı hep atlanır. Ayrıca, bu tarz yazılarda hep gençler bilinçlenmeli vurgusu yapılır, ama en bilinçli kesim olan üniversiteli gençliğin katılımına baktığımızda; %4 olan sivil topluma katılım oranının sadece %46’sı üniversiteli gençlerden oluştuğu görülmektedir. Bu da göstermektedir ki, Türkiye’deki gençlerin bir kısmı kendi üzerlerine düşen sorumluluklardan çeşitli nedenlerle kaçma yoluna gitmektedirler. Oysa ki, günümüz gençliği tüm önyargılarını bir kenara bırakıp, siyasal katılım düzeyinde demokrasiye inanarak karar alma mekanizmalarında yer almaya çalışan, bilinçlenme yolunda araştırmalar yapan ve sürekli kendini geliştiren ve yenileyen olmalıdır. Önlerine gelen her yeni fırsatı çok iyi değerlendirebilmeli, ellerine geçen fırsatı gerçekleştirme yolunda ilk olarak kendi imzalarını atma hevesinde olmalıdırlar tıpkı ressam “Jan van Eyck” gibi…

Teknolojide kurumsal bir arayış ve gençlik

2009-07-22T05:21:00.000-07:00

Teknolojide kurumsal bir arayış ve gençlik

İnsanın doğadan daha fazla yararlanma süreci/isteği olarak tanımlayabileceğimiz “teknoloji” aynı zamanda yarattığı farklı olanaklar sayesinde yeni fırsat alanları sunmaktadır. Fakat, günümüzde sürekli değişen gelişmeler ve eklemelerle takip edilmesi zor bir alandır. Peki, her ülkenin tüm bu teknolojik gelişmelerden yeteri kadar faydalanabilmesi için yeterli altyapısı var mıdır? Bu sorunun yeteri kadar sorulmaması ve teknolojinin her ülke tarafından kolayca elde edilebileceği düşüncesi, “teknoloji gelişim süreci” kavramının yanlış değerlendirilmesine yol açmıştır.

Teknolojinin işlevselliği

Egemen/kapital iktisada göre teknoloji, ekonomiye dışsal, herkes tarafından kolay elde edilebilen ve ulaşılabilen bir faktör olarak karşımıza çıkmaktadır. Teknoloji ile ilgili bu kavramsal yanlışlığın temeli aslında, bu yanlış anlamlandırmaya dayanmaktadır. Pratik gerçekliğe baktığımızda da, teknolojinin herkes tarafından kolay elde edilemeyen, hatırı sayılır bir maliyete sahip olduğu, fakat diğer taraftan, üretim sürecine pozitif katkı sağlayan bir üretim faktörü olduğu gün yüzüne çıkmaktadır. Aynı zamanda, teknolojinin, üretim ve tüketim aşamasında; verimliliği arttırması göz önüne alındığında, önemi daha net olarak görülmektedir. Teknolojiye atfedilen bütün bu önem kamu politikalarına da yansımış ve günümüzde ülkelerin kalkınma planlarında teknolojiye dayalı kalkınma kavramını ortaya çıkarmıştır. Artık, ülkeler içinde bilgi ve iletişim teknolojilerinin gelişimi öncelikli/hayati bir politika haline gelmiştir.

Teknoloji kamu politikası haline dönüşüyor!

“Bilgi ve iletişim teknolojilerinin”, ülkelerin kalkınma anlayışında öncelik kazanması ile birlikte, teknoloji temelli kalkınma stratejileri daha da önem kazanmıştır, fakat bir önceki paragrafta sorguladığımız gibi her ülke teknolojik gelişim ve rekabet için gerekli altyapıya sahip midir? Gelişmekte olan ülke kategorisine giren Türkiye’ye baktığımızda teknoloji, kalkınma rampasında devam etmekte, ama ulus ötesi şirketlerin liderliğinde ilerlemektedir.

Türkiye’de 2009 yılı itibari ile son Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) araştırmasına göre ihracat %24,9 azalmıştır. Nedeni, Türkiye hala teknolojik açıdan gelişmiş yüksek değerli ürün üretimini gerçekleştirememiş, genellikle sanayi alanında kullanılan yüksek maliyetli olan bu ürünleri birtakım uluslararası kuruluşlardan ithal etmek zorunda kalmıştır. Türkiye’nin teknolojik altyapı yetersizliği, uluslararası kuruluşlara bağlılığını arttırmıştır. Bu durum Türkiye’nin teknoloji politikasının da uluslararası güçlerin yönlendirmesi ve dayatması doğrultusunda şekillenmesine yol açmaktadır. Türkiye’nin teknolojik altyapısının yeteri kadar gelişmeme nedeni, ARGE çalışmalarına ayrılan kaynağın akademik düzeyde kalması ve uluslar arası kuruluşların birtakım dayatmalarından (örn: IMF ve Dünya Bankası) kaynaklanmaktadır, fakat günümüzde vurgulanması gereken nokta “ekonomi politikaları ile bilim ve teknoloji politikalarını aynı potada değerlendirebilecek akademik nitelikli eğitim ve düşünce kurumlarının eksikliği ile alakalı olduğu gerçeğidir”(bkz: prof. Dr. alkan soyak).

Tübitak ve diğer kurumlar?

Bu tarz kurumların Türkiye’deki karşılığının “Tübitak” olduğunu söyleyebiliriz. Türkiye’deki araştırma ve geliştirme politikalarını ülke kalkınmasındaki önceliklere göre geliştirme ve özendirme görevini üstlenen bu kuruluş, sanayi, kamu ve gençlere yönelik programlar geliştirmektedir. Hatta yayınladığı arge harcamaları oranı, istatistik raporları ve ayrıntılı bilimsel yayınlar gibi önemli - katkılı çalışmalar yürütmektedir. Tübitak özellikle gençler için, genç araştırmacı kariyer destek programları ve gençlere sağladığı burslar ile gençlere yönelik birtakım programlar uygulamaktadır. Ayrıca, bir diğer kurum olan DPT Bilgi Toplumu Dairesi Başkanlığın’da da bilgi ve iletişim teknolojileri politikaları doğrultusunda çalışmalar yürütülmeye devam edildiğini vurgulamak gerekmektedir. Fakat amaç; bu ve buna benzer kurumların değerlendirilmesi değil, benzer kurumların gençlik alanındaki çalışmalarda ne kadar etkin olduğu ve teknoloji sektöründe vasıflı “genç” istihdam oranının ülke açısından değerlendirilmesi olacaktır. Temel çıkış noktamızı da, kamu kurumlarının ve politikalarının tek başına gençlerin teknoloji alanındaki kapasitesini arttırma yolunda yeterli olup olmaması oluşturacaktır.

Gençler ve teknoloji

Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı tarafından 2000 yılında yayınlanan “Nüfus ve Demografi” raporuna göre, Türkiye 2000 yılı itibarıyla 14–65 yaş arası çalışma çağındaki nüfusun tarihteki en yüksek orana ulaştığı bir döneme girmiştir. Bu durum, işgücü piyasası açısından önemli bir fırsat yaratmış olsa da, bu fırsatı sürdürebilmenin ön koşulu; söz konusu nüfusun iyi eğitilmesi konusu ise, ne yazık ki göz ardı edilmiştir. Hatta 2001 yılında Türkiye’de yaşanan krizden sonra, Türkiye ekonomisi hızlı bir büyüme yaşamış olmasına rağmen bu durum işgücü piyasasına yeteri kadar yansımamış ve 2005 yılından sonra, 2008 yılı itibari ile yaşanan ekonomik sorunlar ile beraber kronik işsizlik sorunu ortaya çıkmıştır. 2009 yılında, genç nüfusta işsizlik oranına baktığımızda %28,6’lık bir oran karşımıza çıkmaktadır.

İşsizliğin birçok nedeni olmakla beraber, bizim de üzerinde duracağımız nedenlerinden bir tanesi “teknolojik olarak vasıfsız, kalifiye olmayan yetersiz iş gücü” olacaktır. Türkiye İstatistik Kurumu(TÜİK) aylık iş gücü araştırmalarına göre, işsizlerin üçte biri mesleki nitelik ve becerilerden yoksun ve istihdam edilebilir değildir. Yüksekokula giremeyen çok sayıda genç uzun dönem işsiz kalma sorunu ile karşı karşıya kalmaktadır. İşte burada işverenlerin teknik işlerde var olan boş pozisyonlar için, vasıflı personel bulmayışı çelişkisi ortaya çıkmaktadır. Bu durum bize, gençlerin teknolojik bilgi birikimi açısından gelişmesi gerekliliğinin önemini ve gençler arasında teknolojiye uyumlu, vasıflı eleman sayısının yeterli olmadığını göstermektedir. Bunun yanında ekonomi ve bilim- teknoloji politikalarını bir potada eritmek amaçlı var olan TUBITAK, DPT Bilgi Toplumu Dairesi Başkanlığının ve hatta meslek liselerinin gençleri geliştirmek için yürüttüğü faaliyetlerinin ötesine geçilmesi gerekliliği açıkça ortaya çıkmaktadır. Belirtilen problemin önüne geçilmesi için, STK’ların gücü ve etki edebilecekleri alanın önemi vurgulanmalıdır. Çünkü, Stk’ların bilişim alanında özel sektör kuruluşları ile işbirliği çerçevesinde gençlerin teknolojik kapasitesinin geliştirilmesi ve uzun vadede istihdamını hedefleyen destekleyici programlar üretmesi, gençler için çok önemli bir fırsat alanı oluşturmaktadır.

Sosyo ekonomik problemler ya da eğitim sistemindeki eksiklikler nedeniyle, teknolojik altyapı konusunda eksik kalmış ve kendisini geliştirmek isteyen gençler, bu projeler kapsamında gerçekleştirilen eğitimlerle kendilerini geliştirme şansı edinmekte ve iş hayatında seçilen, öncelikli kişiler haline gelmektedir. Aynı zamanda proje kapsamında düzenlenen toplantılarda üst düzey yöneticiler ile tanışarak bilişim alanında kendi sosyal çevrelerini oluşturma şansı yakalayabilmektedirler. Sonuç olarak, teknolojik kapasite ve istihdam açısından daha fazla gencin başarı hikâyeleri karşımıza çıkmaktadır.Habitat için Gençlik Derneği olarak bilişim alanında yaptığımız çalışmaların da kalkınmaya yaptığı etki, bu dar çerçeve ile daha net görülebilmektedir .

Eskiyen Yıl!

2009-07-22T05:18:00.000-07:00

Ben özlerim eskiyi
Hani bırak yapsın, kırsın,oynasın çocuk,
derlerdi ya
Özlerim şimdi yaptığım yanlışlarda,
Birilerinin bana ,
bırak yapsın, kırsın,oynasın çocuk demesini…